آن را در طول زندگى ديده‌ايم . و به عبارت ديگر منظور ترك انفاقى است كه نشانه عدم ايمان آنها به خدا است و به همين دليل در رديف عدم ايمان به معاد ذكر شده ، و يا ترك زكات توام با انكار وجوب آن است . نكته ديگرى كه مىتواند به روشن شدن تفسير آيه كمك كند اين است كه « زكات » در ميان دستورات اسلام وضع خاصى دارد ، و پرداختن آن نشانه به رسميت شناختن حكومت اسلامى بوده است ، و ترك آن غالبا نوعى طغيان و سركشى و قيام بر ضد حكومت اسلامى محسوب مىشده ، و مىدانيم قيام بر ضد حكومت اسلامى موجب كفر است . گواه اين سخن مطلبى است كه در تاريخ اسلام در باره « اصحاب رده » ( گروهى كه بعد از وفات پيامبر ص مرتد شدند ) آمده است ، آنها جمعى از طوايف « بنى طى » و « غطفان » و « بنى اسد » بودند كه از دادن زكات به ماموران حكومت اسلامى سر باز زدند ، و به اين طريق پرچم مخالفت را برافراشتند ، مسلمانان وفادار به قرآن با آنها پيكار كردند و آنان را در هم كوبيدند . درست است كه موقع نزول اين آيه هنوز حكومت اسلامى تشكيل نشده بود ، ولى اين آيه مىتواند در عين حال اشاره سربسته اى به مطلب فوق باشد . در تواريخ آمده است كه « اهل رده » بعد از وفات پيامبر ص گفتند : اما الصلاة فنصلى ، و اما الزكاة فلا يغصب اموالنا ! : « نماز را مىخوانيم ، اما زكات نه ، ما اجازه نخواهيم داد اموال ما غصب گردد » ! به دنبال اين ماجرا مسلمانان تصميم گرفتند با اين گروه به پيكار برخيزند و آن را دليل بر ارتدادشان مىدانستند . ( 1 ) در آخرين آيه مورد بحث به معرفى گروهى كه در نقطه مقابل اين مشركان

--> ( 1 ) « تفسير ابو الفتوح » جلد 10 صفحه 9 ذيل آيات مورد بحث .